Bir ses var...

Nereye gidersem gideyim değişmeyen bir ses var peşimden ayrılmayan. Her duyduğumda bu sesi, kendimi evde sanarım. Sanki az sonra masaya oturup kahvaltı yapacakmışım gelir ailemle. Bu antika ses çay kaşığının o ince belli cam bardağa değdiği anda çıkan sesdir. Ne kadar çayın tadı, şeker oranı yada içildiği ortam çok farklı olsada evdekinden, bu ses hiç değişmez. Belki bir tren istasyonunda beklerken treni veya üniversitede arakadaşlarınla beraber kiraladığın evde kendi havsındaki. Hemen götürüverir beni evime, memleketime, çocukluğuma...

sence de bence mi?

bugün internette baya sıkılmış durumda geziniyordum. genellikle bu durumda yaptığım şeyi yaptım; adres çubuğuna aklımdan geçen rastgele bir sözcük yazıp "ctrl+enter" a bastım. O anda aklımdan geçen sözcük ne miydi?

-bencede

ve böylece www.bencede.com' u sobelemiş oldum inceden. oda bir blogmuş meğer. Bencilmiş üstelik. Bende dedimki devir bencillik devri değil paylaşma devri o zaman ben merkezli değil merkezinde bu sayfaya girip okuyan herkesin olduğu ve yazılanlarda kendilerini buldukları bir blog yapayım. ve işte buradayım.



.