Nereye gidersem gideyim değişmeyen bir ses var peşimden ayrılmayan. Her duyduğumda bu sesi, kendimi evde sanarım. Sanki az sonra masaya oturup kahvaltı yapacakmışım gelir ailemle. Bu antika ses çay kaşığının o ince belli cam bardağa değdiği anda çıkan sesdir. Ne kadar çayın tadı, şeker oranı yada içildiği ortam çok farklı olsada evdekinden, bu ses hiç değişmez. Belki bir tren istasyonunda beklerken treni veya üniversitede arakadaşlarınla beraber kiraladığın evde kendi havsındaki. Hemen götürüverir beni evime, memleketime, çocukluğuma...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder